In de wereld van Health 2.0 -die voor de meesten nog een nieuwe wereld is- verandert er veel. Vele verhoudingen en relaties zullen gaan verschuiven. Denk hierbij aan veranderingen van expertrollen, businessmodellen, en niet in de laatste plaats de verandering in de relaties tussen zorgvrager (patiënt, cliënt, klant, verzekerde, premiebetaler, burger), zorgaanbieder, zorgverzekeraar en overheid.

Om hierover te schrijven is deze weblog opgetuigd. Echter is de huidige gemiddelde lezer hier met een aan zekerheid grensende waarschijnlijkheid van minimaal HBO werk- en denkniveau (hiernaar is geen onderzoek verricht) en is het taalgebruik hier redelijk pittig tot nu toe en zelfs deels in het Engels. Dit staat -zoals Jan Nienhuis zeer terecht opmerkte in zijn commentaar op de nextHealth Hyve- in schril contrast met de 2.0-gedachte van menscentraal handelen. NextHealth is er voor iedereen. We inmiddels aan een tweetalige versie van dit weblog.
Ik probeer op mijn beurt niet al te intellectueel over te komen hier, waar je overigens allerlei spitsvondigheden over kunt inkoppen bij de reacties op dit artikel.

Waar de zorgvrager al een stuk verder is in zijn 2.0-handelen (dankzij dit gedrag moet de rest van de wereld het gebruikelijke dogmatische denk- en handelspatronen omprogrammeren), blijven de instituten een stuk achter. Zorgaanbieders kennen al een klein aantal initiatieven in 2.0 sferen dankzij een evenzo kleine hoeveelheid visionaire durfals en met steun van de juiste mensen en fondsen. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de hier eerder genoemde digitale IVF-polikliniek (Jan Kramer).

Vanuit de overheid is inmiddels het geluid gekomen van minister Ab Klink in de Beleidsagenda 2008 van het ministerie van VWS om de patiënt centraal te stellen. Ik quoot:

De patiënt komt meer centraal te staan: door hem of haar een beter inzicht te geven in de kwaliteit en de prijs van de zorg. Door zijn of haar competenties,
kennis en zelfvertrouwen te versterken (onder andere via patiëntenorganisaties).
En door rechten te preciseren. Het is noodzakelijk dat burgers actief deelnemen aan de maatschappij en dat zij meer macht in handen krijgen om naar eigen wens de benodigde zorg te organiseren. Zij moeten een derde partij vormen naast zorgaanbieders en verzekeraars.

Jammer dat de vierde partij hier even vergeten wordt (de overheid zelf!), maar dit zien we maar door de vingers.

Zo rekenen verderdenkenden er bijvoorbeeld op dat er onherroepelijk wettelijke maatregelen zullen volgen om de AWBZ betaalbaar te houden. Dit levert voor de e-Health enorme mogelijkheden op. De overheid zal er zo indirect voor gaan zorgen dat de zorgverzekeraar e-Health diensten zal ontwikkelen om daarmee zelfredzaamheid bij patiënten, eh verzekerden, te verhogen en zo kosten te kunnen besparen op de waarschijnlijk doorstijgende zorgkosten.
Juist deze kostenbesparing is nu de hoofdreden voor zorgverzekeraars om e-Health initiatieven te gaan ontwikkelen. Dat is op zich goed nieuws, het kan best een win-win-win-win-situatie opleveren voor alle in dit artikel vetgedrukte betrokkenen.

In het dagelijks leven ben ik werknemer van een zorgverzekeraar, en ik merk dat het moeilijk is in deze toch nog behoorlijk klassieke wereld de heersende klassieke denkwijzen om te buigen.
Er zijn wel zorginnovatietrajecten te over en e-Health wensen worden genoeg geopperd. Al beperkt de zorginnovatie zich in het algemeen voornamelijk tot massale kortingsdeals sluiten met zorgaanbieders en het doorontwikkelen van reeds (lang) ingezette bewegingen. Dat viel me ook op tijdens het recente e-Health congres van de patiëntenfederatie NPCF te Apeldoorn: vele presentaties van innovaties waren van initiatieven die echt al jaren in ontwikkeling zijn en ook al jaren live staan.

E-Health gaat in verzekeraarsland tot nu toe concreet over het ontwikkelen van tools; het gebruik van ICT-toepassingen om zorgverlening tot stand te brengen. Er heerst dus eigenlijk verwarring tussen doel en middel.

Een ander probleem steekt vervolgens de kop op: de zorgvrager die technologiegebruik aangereikt krijgt, is meestal nog niet van de generatie die gewend is met technologie om te gaan, maar ouder. Vandaar denk ik dat het gebruik e-Health tools pas in de komende jaren tot voor de verzekeraar rendabele hoogtes zal stijgen. En vandaar dus dat nextHealth meer is dan e-Health: het gaat niet om de tools, maar om de menselijke connectie. Want je kunt wel degelijk meerwaarde bieden met nextHealth, zonder dat je de zorgvrager achter een beeldscherm laat kruipen.

Gelukkig is er een klein en groeiend aantal mensen dat probeert de klassieke denkwijzen te veranderen door als het ware bovenop de e-Health strategie een strategie te plaatsen die meeromvattender is dan het bouwen van zorg-op-afstand beeldschermen en chatservices met zorgverleners. Zoals een collega van me verwoordde: “Eerst de ketting vormen voordat je kralen gaat ontwikkelen.”

Mijn doel is het, om op deze plaats door te werken aan de vernieuw(en)de rol voor de zorgverzekeraar in de wereld van nextHealth. Jullie bijdragen zijn daarbij van harte welkom! Laat om te beginnen hier eens achter in de reacties wat je verwacht van de zorgverzekeraar. En wat niet. Hoe zal de toekomst voor hen eruitzien? Blijven zij de betalers van de zorg, of kunnen zij ook een Boober verwachten? Of zal hun invloed als betaler alleen maar toenemen dankzij de overheid? Wat mogen de zorgverzekeraars van zorgvragers, zorgaanbieders en de overheid verwachten? (Ik krijg ineens de behoefte aan een mindmap met alle stakeholders in de zorg)

De conversatie is ook hier begonnen.

Stem of voeg toe aan :