Maandagavond 20.30 Nederlandse tijd en ik zit klaar om online te gaan vergaderen met de Nexthealth-mensen en met een voor mij nog onbekende designer uit de V.S..

Ik log in en zie dat iedereen er al is, Maarten, Niels, Martijn, Jeroen en ondergetekende hier en daar in de V.S. Jen en even later ook de designer. We praten, maken grapjes, lachen veel, we twitteren af en toe en gaan uiteindelijk over op chatten omdat er zoveel bijgeluiden zijn.

Zo lijkt het net alsof Jen-die in een ijssalon met open wifi zit- in een vogelkooi zit want we horen de hele tijd ‘tweets’ en bovendien klinkt er elke keer zo’n lift-geluid, alsof je op een bepaalde etage bent gearriveerd en daar de deuren opengaan.

Maar al met al vergaderen we dus wel en worden er over en weer documenten gedeeld, ervaringen en meningen uitgewisseld, vragen gesteld en beslissingen genomen over hoe nu verder. En ik vind het prachtig om mee te maken en in de praktijk te ervaren hoe technologie dingen mogelijk maakt en mensen die dingen gaan doen.

Want dat was wat er gebeurde gisteravond. Als moderne mens ben je geneigd om het heel normaal te vinden dat je kunt vergaderen met andere mensen aan de andere kant van de wereld, dat je ze kunt horen en’of zien en dat je kunt meekijken op hun computer maar het is natuurlijk nog steeds iets heel bijzonders. Maar wat ik nog bijzonderder en indrukwekkender vind is om te zien hoe mensen vervolgens die technologie gebruiken, in dit geval om een gemeenschappelijk doel na te streven. Een doel dat ons verbindt en dat ook alles te maken heeft met mensen en technologie.

Nexthealth is immers ook gebaseerd op dat wat technologie mede mogelijk maakt en vooral op wat mensen daarmee doen en net als Jen, Maarten, Martijn, Jeroen en Niels ben ik ervan overtuigd dat de toekomst van de zorg daarin ligt.

Stem of voeg toe aan :