Arno Jansen en Frank van IJzerlo presenteren de Kafkabrigade (initatief van Zenc en Kennisland). De Kafkabrigade probeert problemen in een sector op te lossen door samen met de probleemhebber(s) en alle betrokkenen een casus helemaal te onderzoeken. Dat doe ze via de volgende uitgangspunten.

• Eindgebruiker centraal maar alle betrokkenen betrokken
• Regels zijn nodig, maar soms kan het slimmer
• Samen met overheden
• Onder de radar
• Creeeren van een veilig omgeving

Vervolgens zijn er 6 stappen die gebruikt worden:

1. Verkennend onderzoek
2. Casuonderzoek
3. Contra-expertise
4. ‘Functioneringsgesprek’
5. Aanbevelingen
6. ‘Beoordelingsgesprek’

Frank ligt een voorbeeld toe uit de zorg: een moeder met twee chronische zieke kinderen. Haar oudste dochter heeft MS, haar jongste dochter heeft de ziekte TRAPS. Op het moment dat de ziekte werd vastgesteld waren er 6 mensen op de hele wereld met dezelfde ziekte. In Nederland heb je als (chronisch) zieke een indicatie nodig. Die is nodig iedere keer als je als een aanvraag doet voor een dienst die wordt vergoed, bijvoorbeeld de aanschaf van een traplift of speciaal vervoer.

De zorgverzekeraar wilde graag dat het meisje van tevoren zou aangeven wanneer ze acute aanval zou krijgen. Uiteindelijk begreep de zorgverzekeraar dit ook. Maar er moest wel voor elke aanvraag een nieuwe indicatie worden ingediend (en een nieuw onderzoek). Haar moeder moest ontslag nemen om al de bureaucratische rompslomp te regelen. Gemiddeld heeft het meisje 6 indicaties per jaar nodig. Op je 20e heb je dus meer dan 100 keer verteld dat je chronisch ziek bent. Dit geld dus ook bijvoorbeeld voor iemand zonder benen: die moet iedere keer opnieuw uitleggen dat “zijn benen nog niet zijn aangegroeid”. Voor iedere indicatie moet haar arts in het UMCN een nieuw A4-tje schrijven, waar op gegeven moment slechts op stond “L.S. net zo slecht als de vorige keer - bel als u meer informatie nodig heeft”. Niets meer van gehoord.

Uiteindelijk kwamen alle betrokkenen bij elkaar: CIZ, artsen uit het UMCN, mensen van de gemeente Bronkhorst, mensen van VWS, de zorgverzekeraar, het meisje zelf, haar moeder en minister Nicolai. Iedereen zag in dat deze situatie totaal niet nodig was. Het grote probleem bleek te zitten dat de wet iedere keer een herindicatie eiste. De gemeente interpreteerde dit als iedere keer een nieuw onderzoek. De Kafkabrigade stelde de vraag of dit nodig was, of dat het ook zo mocht zijn dat je je gezonde verstand gebruikte? Uiteindelijk was de gemeente om: er was geen nieuw onderzoek meer nodig - een beschrijving van de situatie was genoeg.

Dit is bijvoorbeeld ook doorgedrongen tot Camiel Eurlings en Carla Peijs voor bij de aanvraag van een invalide parkeerkaart. Ook hiervoor was niet langer iedere keer een nieuwe indicatie nodig. De gemeente gebruikt voortaan een al bestaand dossier. Het CIZ past indicatiestellingen aan. Belasting past de website aan. De zorgverzekeraar werkt op basis van vertrouwen en controleert vervolgens steekproefsgewijs. Binnenlandse Zaken is in gesprek met Zorgverzekeraars Nederland om dit verder uit te rollen.

Vanuit het publiek wordt gevraagd hoe het zit met ‘onzichtbare ziektes’ zoals bijvoorbeeld schizofrenie. In Bronckhorst wordt op dit moment voor alle chronische ziektes de methode van de bovenstaande casus gebruikt. De wethouder heeft zijn collega’s in den landen een brief gestuurd met een oproep om hetzelfde te doen.

Stem of voeg toe aan :