Onlangs werd ik geconfronteerd met een verhaal over een arts die ontkende een fout te hebben gemaakt, die nietsvermoedende verpleegkundigen de schuld daarvan in de schoenen probeerde te schuiven, die de ouders van de nog jonge patiënt dreigde in bewoordingen als ‘jullie kunnen het toch niet bewijzen en je komt er toch nooit achter’.

De ouders in kwestie zijn hoogopgeleid en zijn, zo je wilt, kritische consumenten en veel online: Ze weten waar ze de voor hen relevante informatie kunnen vinden en ze verwachtten dan ook van de behandelende arts dat deze hen op dezelfde transparante en relevante manier van informatie zou voorzien.

Maar de werkelijkheid is weerbarstig en het liep allemaal heel anders. En dat bracht mij op een thema dat ik maar even ‘kenbaar en kwetsbaar’ heb genoemd. Omdat dat kenbaarheid en kwetsbaarheid de twee stappen zijn die zorgverleners - en voor zover ik kan beoordelen op basis van de patiëntervaringen die ik van alle kanten aangereikt krijg- zijn dat toch vaker artsen en specialisten dan verpleegkundigen- zouden moeten zetten op weg naar een menselijker zorg.

Kenbaar

Maar wat is kenbaar zijn? Ik denk dat we dat allemaal wel weten maar dat we het zelf ook lang niet altijd zijn en willen zijn. Want je zelf laten kennen, transparant zijn, anderen een kijkje in jouw keuken laten nemen, dat vinden we eng. En dat doen we alleen maar als we elkaar vertrouwen.

Kwetsbaar

Je zelf kwetsbaar opstellen gaat nog een stap verder, in dat geval durf je namelijk toe te geven dat je dingen niet weet of zelfs wel eens fout doet, weliswaar meestal niet bewust, maar toch, je geeft toe dat je niet onfeilbaar bent en je geeft dus eigenlijk toe dat je ook maar een mens bent. Net als de ander die tegenover je zit en toevallig jouw patiënt is.

Kenbaar en kwetsbaar durven zijn heeft alles te maken met wederzijds vertrouwen. En dat is iets dat je moet opbouwen, van beide kanten. Dat kost tijd (alhoewel het ook heel snel kan gaan) en het kost moeite. Maar het heeft bovenal te maken met mentaliteit. Met je niet meer voelen dan de ander, met respect hebben voor de ander, met luisteren naar de ander, met de ander in zijn waarde laten en hem de mens laten zijn die hij is.

Niet meer en niet minder. En het mooie en makkelijke daaraan is dat we allemaal mens zijn en dat we dus ook allemaal weten hoe het is om gerespecteerd te worden in ons mens zijn. En als je je daar bewust van bent, dan heb je de eerste stap naar kenbaar en kwetsbaar zijn al gezet.

Die gedachtegang is ook meteen de kern van wat ik hotealthcare heb genoemd en als je daar mee over wilt lezen dan kan dat hier.

Deze blogpost verscheen ook op www.fackeldeyfinds.com

Stem of voeg toe aan :